A është Kampionati Botëror tepër i madh?

Në verën e vitit 2026 tri vende organizuan për herë të parë së bashku Kampionatin Botëror të futbollit: Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kanadaja dhe Meksika. Ky ishte edhe kampionati i parë me 48 kombëtare, në vend të 32 ekipeve të deritanishme. Numri i ndeshjeve u rrit nga 64 në 104, dhe turneu zgjati pothuajse gjashtë javë. Nikoqire ishin 16 qytete: njëmbëdhjetë në SHBA, tri në Meksikë dhe dy në Kanada.

Ndeshja e hapjes u luajt në stadiumin legjendar Azteca në Qytetin e Meksikës, ku pas viteve 1970 dhe 1986 për herë të tretë u luajtën ndeshje të kampionatit botëror. Për finalen u zgjodh stadiumi MetLife pranë Nju Jorkut, i cili nxë mbi 80.000 spektatorë. Distancat midis qyteteve ishin jashtëzakonisht të mëdha: nga Vankuveri deri në Majami ka më shumë se 4.000 kilometra. Prandaj FIFA i shpërndau ndeshjet e grupeve sipas rajoneve, që ekipet dhe tifozët të mos detyroheshin të udhëtonin vazhdimisht nëpër gjithë kontinentin. Përveç kësaj, lojtarët duhej të përballeshin me zona të ndryshme kohore dhe, në disa vende, me vapë të madhe vere. Ekspertët e shëndetit dhe sindikatat e lojtarëve paralajmëronin prej kohësh se temperaturat mbi 30 gradë janë të rrezikshme për sportistët.

Meqë pothuajse të gjitha stadiumet tashmë ekzistonin, vendet nikoqire nuk qenë të detyruara të ndërtonin arena të reja, siç ishte rasti në Katar apo në Brazil. Por tifozët u ankuan për çmimet e larta të biletave. FIFA për herë të parë përdori çmime dinamike, që do të thotë se çmimi i biletës rritet ose bie në varësi të kërkesës. Kështu, për ndeshjet tërheqëse, sidomos në fazën përfundimtare, disa bileta kushtonin nga disa mijëra dollarë. Kritikët thonë se Kampionati Botëror kështu po bëhet një ngjarje për të pasurit, e jo për tifozët e zakonshëm.

Debati më i madh, megjithatë, u zhvillua rreth formatit të ri. Kombëtaret u ndanë në 12 grupe me nga katër ekipe. Në raundin e ri të 32 ekipeve kaluan dy të parët e çdo grupi, por edhe tetë ekipet më të mira të vendit të tretë. Mbështetësit e formatit mendojnë se më shumë vende nga Afrika, Azia dhe Oqeania tani kanë shansin të marrin pjesë. Kundërshtarët, nga ana tjetër, kanë frikë se cilësia do të bjerë dhe se lojtarët do të jenë edhe më të mbingarkuar. Ekipi që arrin në finale tani duhet të luajë tetë ndeshje në vend të shtatë.

Për FIFA-n zgjerimi është para së gjithash biznes i madh, sepse më shumë ndeshje sjellin më shumë të ardhura nga të drejtat televizive dhe nga sponsorët. Kampionati i ardhshëm në vitin 2030 do të përfshijë madje gjashtë vende në tri kontinente. Por, a i duhet vërtet futbollit një turne kaq i madh?