Дали е светското првенство премногу големо?

Во летото 2026 година три земји за првпат заеднички го организираа светското првенство во фудбал: Соединетите Американски Држави, Канада и Мексико. Тоа беше и првото првенство со 48 репрезентации, наместо досегашните 32. Бројот на натпревари се зголеми од 64 на 104, а турнирот траеше речиси шест недели. Домаќини беа 16 градови: единаесет во САД, три во Мексико и два во Канада.

Натпреварот за отворање беше одигран на легендарниот стадион Ацтека во Мексико Сити, каде што после 1970 и 1986 година по трет пат се играа натпревари од светско првенство. За финалето беше избран стадионот МетЛајф кај Њујорк, кој прима над 80.000 гледачи. Растојанијата меѓу градовите беа огромни: од Ванкувер до Мајами има повеќе од 4.000 километри. Затоа ФИФА ги распореди групните натпревари по региони, за да не мораат тимовите и навивачите постојано да патуваат низ целиот континент. Покрај тоа, играчите мораа да се справуваат со различни временски зони и, на некои места, со силна летна жега. Здравствените експерти и синдикатите на играчите уште одамна предупредуваа дека температурите над 30 степени се опасни за спортистите.

Бидејќи речиси сите стадиони веќе постоеја, земјите-домаќини не мораа да градат нови арени, како што беше случај во Катар или во Бразил. Но навивачите се жалеа на високите цени на билетите. ФИФА за првпат користеше динамички цени, што значи дека цената на билетот расте или паѓа во зависност од побарувачката. Така, за атрактивните натпревари, особено во завршната фаза, некои билети чинеа по неколку илјади долари. Критичарите велат дека светското првенство така станува настан за богатите, а не за обичните навивачи.

Најголемата дебата, сепак, се водеше околу новиот формат. Репрезентациите беа поделени во 12 групи од по четири тима. Во новиот круг од 32 тима влегоа првите два од секоја група, но и осумте најдобри третопласирани. Поддржувачите на форматот сметаат дека повеќе земји од Африка, Азија и Океанија сега имаат шанса да учествуваат. Противниците, пак, се плашат дека квалитетот ќе опадне и дека играчите ќе бидат уште повеќе оптоварени. Тимот што ќе стигне до финалето сега мора да одигра осум наместо седум натпревари.

За ФИФА проширувањето е пред сѐ голем бизнис, бидејќи повеќе натпревари носат повеќе приходи од телевизиските права и од спонзорите. Следното првенство во 2030 година ќе опфати дури шест земји на три континента. Но, му треба ли на фудбалот навистина толку голем турнир?