Krater 390 milionë vjeçar i zbuluar në një hartë satelitore.
Në vitin 2024 astronomi amator Joël Lapointe planifikonte një kampim në rajonin Côte-Nord, në pjesën lindore të provincës kanadeze të Kebekut. Ndërsa shfletonte hartat satelitore në internet për të gjetur një vend të përshtatshëm për çadrën, ai vuri re një strukturë të madhe rrethore pranë liqenit Marsal. Lapointe dyshoi se forma e rregullt rrethore në të vërtetë ishte një krater i vjetër nga goditja e një meteori. Zbulimi i tij arriti te shkencëtarët, të cilët vendosën ta verifikojnë hipotezën në terren.
Në tetor 2025 në terren shkoi një ekip i udhëhequr nga gjeologu Gordon Osinski nga Universiteti kanadez Western. Osinski është një nga ekspertët kryesorë botërorë për kratere goditjeje dhe drejton një bazë të madhe të dhënash për struktura të tilla. Në terren shkencëtarët gjetën kone thyerjeje, çarje karakteristike në shkëmbinj që krijohen vetëm nën një presion të madh gjatë një goditjeje. Osinski shpjegon se ato janë e vetmja provë e padiskutueshme e një goditjeje që mund të shihet në terren me sy të lirë. Ekipi identifikoi edhe ngritjen qendrore, tipike për krateret e mëdha, si dhe shkëmbinj me strukturë shtyllore. Gjatë një goditjeje me një forcë të tillë shkëmbinjtë nga thellësia ngrihen lart dhe formojnë një kodër në mes të kraterit.
Krateri është i gjerë rreth 25 kilometra, ndërsa mosha e tij vlerësohet në rreth 390 milionë vjet. Kjo do të thotë se meteori goditi Tokën në periudhën devoniane, kur jeta kryesisht zhvillohej në dete, ndërsa në tokë sapo po shfaqeshin pyjet e para. Kjo është struktura e njëmbëdhjetë e konfirmuar e goditjes në Kebek, ndërsa në gjithë Tokën njihen vetëm rreth 200 struktura të tilla. Njëkohësisht ky është krateri i sapozbuluar më i madh që nga viti 2018, kur nën akullin e Grenlandës u gjet krateri Hiawatha, i gjerë 31 kilometra. Në të njëjtin rajon ndodhet edhe krateri i njohur Manicouagan, i gjerë rreth 100 kilometra, një nga më të mëdhenjtë në Tokë.
Krateret në Tokë shumë më vështirë vihen re se në Hënë, sepse erozioni, uji, akulli dhe bimësia gjatë milionave vjetësh i fshijnë gjurmët e tyre. Përveç kësaj, kjo zonë është e populluar rrallë dhe e mbuluar me pyje të dendura, kështu që struktura mbeti gjatë e pavënë re.
Krateri mori emrin Uhackatik pas konsultimeve me këshillin e komunitetit inu nga Ekuanitshit. Inutë janë një popull vendas që prej mijëra vjetësh jeton në lindje të Kanadasë.
Zbulimi fitoi vëmendje botërore më 15 shtator 2026, kur NASA publikoi imazhin satelitor të kraterit si imazhin e ditës. Imazhi u realizua më 12 tetor 2025 nga sateliti amerikan Landsat 8, në të njëjtin muaj kur në terren ndodhej edhe ekipi i Osinskit. Në të nga hapësira shihet qartë forma rrethore që Lapointe e kishte vënë re në hartat në internet.
Historia e Uhackatikut tregon se edhe në shekullin XXI Toka fsheh sekrete të pazbuluara. Sot kushdo me qasje në internet mund të shfletojë imazhe satelitore nga e gjithë bota, dhe ndonjëherë pikërisht amatorët kureshtarë vënë re të parët atë që u ka shpëtuar profesionistëve.