A mund dikush ta ndalë dinastinë amerikane në basketbollin e femrave?
Kur amerikanet më 13 shtator në Berlin mundën Francën me 97:79, fituan titullin e pestë botëror radhazi dhe barazuan serinë e Bashkimit Sovjetik nga 1959 deri në 1975, deri tani më të gjatën në historinë e kampionatit. Me gjithsej 12 tituj, SHBA-ja mbetet bindshëm kombëtarja më e suksesshme e kampionateve botërore, ndërsa humbjen e fundit në finale e pësoi në vitin 1983.
Megjithatë, finalja nuk ishte formalitet. Franca, e cila për herë të parë arriti në finale të një kampionati botëror, në çerekun e dytë kaloi në epërsi me 14 pikë, gjë që për ekipin amerikan ishte prapambetja e parë me dy shifra në një kampionat botëror që nga viti 2006. Diferenca u ngushtua në dy pikë që para pushimit, ndërsa në çerekun e tretë, të fituar me 30:12, amerikanet praktikisht e vendosën ndeshjen. Një kthesë e tillë nuk është e rastësishme, edhe pse titullin e pestë e fitoi një kombëtare, në të cilën shtatë nga dymbëdhjetë lojtaret për herë të parë luanin në një kampionat botëror. Përvojën e siguruan veteranet Breanna Stewart, Chelsea Gray dhe Kahleah Copper, të vetmet me paraqitje të mëparshme në një kampionat botëror.
Stewart, për herë të dytë e shpallur lojtarja më e vlefshme e turneut, në finale shënoi 22 pikë dhe 10 kërcime. Me arin e katërt botëror ajo barazoi rekordin e Sue Bird, ndërsa në karrierën e saj ka edhe katër tituj universitarë, tre tituj në WNBA dhe tre medalje olimpike të arta. Shembulli i saj ilustron thelbin e epërsisë amerikane: një sistem, në të cilin talentet piqen në basketbollin universitar, e më pas në ligën profesionale. Asnjë vend tjetër nuk ka një bazë kaq të gjerë lojtaresh të nivelit të lartë, prandaj edhe ekipi amerikan i ripërtërirë mbetet favorit.
Megjithatë, pjesa tjetër e botës nuk rri në vend. Franca, e cila në Lojërat Olimpike në Paris në vitin 2024 e humbi finalen ndaj SHBA-së me vetëm një pikë, këtë herë arriti në finalen e saj të parë botërore. Spanja, fituese e medaljes së bronztë, u mbështet te të rejat Awa Fam dhe Iyana Martín, të cilat FIBA i përshkroi si yje në ngjitje. Nikoqirja Gjermania arriti në gjysmëfinale, ku humbi nga Franca, ndërsa më pas e humbi edhe ndeshjen për bronzin nga Spanja. Golashënuesja më e mirë e kampionatit ishte belgjikasja Emma Meesseman, me mesatarisht 21 pikë për ndeshje.
Edhe organizatorët mund të jenë të kënaqur: 36 ndeshjet në dy sallat e Berlinit i ndoqën gjithsej 234.004 spektatorë, pra mesatarisht rreth 6.500 për ndeshje. Gjermania e organizoi kampionatin për herë të dytë, pas vitit 1998. Pjesëmarrja e lartë është një mesazh i rëndësishëm në një kohë kur sporti i femrave kërkon më shumë hapësirë në media dhe te sponsorët.
A mund atëherë dikush ta ndërpresë serinë amerikane? Prova e ardhshme e madhe do të jenë Lojërat Olimpike në Los Anxhelos në vitin 2028, ku amerikanet do të luajnë para publikut vendas. Historia megjithatë tregon se asnjë seri nuk zgjat përgjithmonë, prandaj përfundoi edhe ajo sovjetike, pas pesë titujsh. Por për sa kohë që sistemi amerikan prodhon yje të rinj, pjesa tjetër e botës do të duhet të presë shansin e saj.